Πόρτες ανοιχτές

Όμορφα με βρίσκει το δειλινό απόψε. Οι πόρτες ανοικτές και το σπίτι επιτέλους γέμισε από ζωή. Αρχή κάνανε αυτές οι μικρές αράχνες με τα τεράστια πόδια - ανενόχλητες πλέξανε ιστούς. Μια μικρή μορφή μονιμότητας στο σπίτι να θυμίζει πως δεν ξεμπλέκεις εύκολα απ’ όσα θέλουν να ζήσουνε κοντά σου. 

Σειρά πήρανε οι γάτες. Πόσο μου αρέσει αυτή η ελκυστική τους ελευθερία. Βαδίζουνε αβίαστα μέσα στο δωμάτιο. Ψάχνουν σε μικρές γωνιές για ίχνη άλλης ζωής, να τραφούν, να παίξουν και μετά να βγούνε. Η πόρτα καθορίζει μια αλλαγή, μια νέα εμπειρία, καινούργιες στιγμές. Πάντα τις ζήλευα, να ξέρεις. Κλείσαμε έξω την μοναξιά τους για τόσο που ξέχασα πώς να είμαι ελεύθερος, πώς βγαίνει από μέσα μου ανάσα. 

Δεν ξέχασα, να ξέρεις. Με τις πόρτες ανοικτές, έρχονται και μερικά μικρά ζωύφια. Αυτά τα μικρά κατσαριδάκια που τρομάζουνε τους ανθρώπους. Λοιπόν, δεν τρομάξανε το σπίτι. Τα γατιά αρχίσανε παιχνίδια με δαύτα και το σπίτι γέμισε ζωντάνια. Η βιβλιοθήκη οχυρό για τους μεν και ορμητήριο για τους δε. Μια συνεχής κίνηση που ζέστανε επιτέλους την καρδιά μου. 

Τότε με χτύπησε η αλήθεια. Δεν γεννήθηκα για μέσα. Οι τοίχοι και τα σπίτια πάντα με τρομάζανε. Γεννήθηκα για τον κήπο, για τη γη, για τα δέντρα και τη θάλασσα. Με έκλεισες στο σπίτι, σφάλισες τις πόρτες και κράτησες απ’ έξω τη ζωή μου. Μα μόλις άνοιξα τις πόρτες, όλα γύρισαν να με υποδεχτούν. Ένας άσωτος επιστρέφει στη γη που τον έθρεψε, στο χώμα που τον μεγάλωσε. 

Τελευταίος ένας γερο-βάτραχος. Άσε, δεν ξέρω καν πώς βρέθηκε εδώ, μα ξεκλείδωσε μέσα μου πως όσο οι πόρτες είναι ανοιχτές, τόσο θα έρχονται καινούργιοι επισκέπτες. Όσο οι πόρτες μένουν ανοιχτές, τόσο θα μένω κι εγώ στο μέσα της έξω ζωής. Αυτής που με γέννησε. 

Πόρτες ανοιχτές, λοιπόν. Επιτέλους μια δροσερή ανάσα γέμισε τα σωθικά μου! Ένας κόσμος απλώθηκε μπροστά μου να τον αγκαλιάσω. Εκεί ανήκω, στον άνεμο που δέρνει τα κλωνιά, στον γερο-βάτραχο και στα γατιά. Σε μια ελευθερία που ανέστησε το μέσα μου.